پادشاه عشق
روزگاري دور ، دارم من به ياد عالمـي پر بود از مكــر و فساد
ديــو و دد با يكدگر دلباختــه لشكري از كفر و عصيان ساخته
ظالماني پست با جـــور و ستم داده بودند دستها در دست هم
ظلم ، هر جا خانه بر پا كرده بو غرق در نيرنگ ، دنيا كرده بود
داد مظلومان بلند از دست جور ظالمان مغرور و هم سرمست جور
شيعيــان در حسرت دلــدارها جان فدا كــردند ، روي دارها
رويها ،پـر اشك و خون ديده بود خاك ، پر از خون سرخ شيعه بود
ناگهان از عــرش مردي داد زد تيشـه بر اين ظلم بي بنياد زد
مردي آمد ، تك سوار تك سوار شيـــر غرنده ، چنان ابر بهار
مردي آمد عشق را تجويز كـرد عالم پـر جور را گلريــز كرد
مردي آمد ، ياور مظلـــوم شد مونس اين مـردم محروم شد
آري آمــــد ياور درمانــدگان پادشـاه عشـق، سلطان جهان
شاه خوبان ، دلبـــــر دلـدارها آرزوي ديــدة بيمــارهــــا
فخــر آدم بود و فخــر عالمين مردي آمد ، پاك با نام حسين
آن حسيني كه جهان پر نور كـرد قلب هر مظلوم را مسرور كرد
آن حسيني كه غـــرور شيعه بود عالم از يمن وجودش بيمه بود
آن حسينــي كه در آن دشت بلا ماجرايي ساخت ، همچون كربلا
كربــــلا از اسم او شد كـــربلا نينــوا از نام او شد نينــــوا
اي حسيـن ، اي ســرور آزادگان شاه خــوبان ، رهبر آزادگان
اي غرور شيعــــه ، اي مولاي من اي صفا بخش دل شيداي من
اي شهيد كـــربلا ، اي سرجــدا اي سرت بر نوك تيز نيزه ها
نام تو ، ورد زبانــم ، ياحسيــن مونسم ، آرام جانم ، يا حسين
خسته ام دستم به دامانت ، حسين كـن مرا ، جزء غلامانت ، حسين
علی بیهقی ۱۳۸۲
ای دوست من از دل کویر آمده ام