در آنجا که حقیقت کور گشته است برادر با برادر گشته در جنگ
یتیمان در عزای مرگ مادر زن همسایه می رقصد به آهنگ
یکی در گوشه ویرانه مرده است یکی در عین مستی باده در چنگ
خداوندا اگر دنیا همین است ببار ای ابر از این آسمان سنگ
این شعر را روزهایی سرودم که اوقات فراغتم را اغلب در کوهستان سپری میکردم .( یادش بخیر )
وقتي شبا تو كوه ((شند )) نشسته بوديم دور هم
دلامون پربود از شادي ديگه نبود جا واسه غم
تو غار سرد قله ها رو يالا توي دره ها
گرمي قلب عاشقا نبود به جز مهر و وفا
چه روزاي قشنگي بود روزاي شيرين شكار
چه قصه هاي خوندني از كوهها مونده يادگار
وقتي دلم ميگيره باز هواي كوه مياد به دل
چه دنياي قشنگيه ساده فقط از سنگ و گل
اونجا چه جاي نابيه اونجا نه رنگه نه رياست
هرچي مي بيني به خدا صداقته مهره صفاست
وقتي تو كوه پا مي زارم انگار دنيا مال منه
هرچي كه بغضه تو گلوم با خاطراتش مي شكنه
شباي كوه ديدنيه واسة دل شكسته ها
يه خلوت قشنگيه تنهايي و ستاره ها.
توضیح: کوه شند یا شن یکی از کوههای زیبای منطقه زیرکوه میباشد که قبل از روستای ییلاقی تجنود قرار دارد.
گل آمد و جای تو دستی به دلم آویخت
من بودم و هجر تو دل بود و شقایقها
غوغای دل و هجرت سیلاب زچشمم ریخت
دیروز من و دل سر یک کوچه نشستیم
پیمان دل و جان سر آن کوچه ببستیم
امروز کز آن کوچه گذر میکردیم
عهد دل و جان در سر آن کوچه شکستیم
زیر چتر خاطره تو را عشق شعر پیوند گل و پروانه رو همصدا می خوندیم
چه روزای خوبی بود نه بارون - نه برف و بوران - نه صدای تند طوفان
می تونست گرمی دستای تو رو کم بکنه - جای شادی تو دلم غم بکنه
تو زمستون توی سرمامن و تو مثل قناری شاد بودیم خرم و خندان مثل روزای بهاری
تو دلامون بویی از غصه نبود همه شادی همه عشق - همه اش شعر و سرود
چی شد عاشق ؟ چی شد اون روزای ناب ؟
چی شد اون روزا که حتی نمی بینم توی خواب ؟
تو که از قبیله عشق بودی توی این قبیله ها
چی شد اون قبیله عشق ؟ کجاست بگو کجا؟
باز یک گوشه دل اسم تو رو داد می زنه توی گوشم داره فریاد می زنه
های عاشق برو دستاشو بگیر برو با هم بمونین - باز با هم بخونین
ما دو تا تو اهل عشق دیگه همتا نداریم
دلامون لبریز عشقه دیگه واسه هیچ غمی جا نداریم .(مرداد۸۹)
شهری که در آن نگار نازی دارم - من عاشق خاک آن شهر شدم
تو را دیدم که تنها و غریبی نجیب و خوشکل و بس دلفریبی
شدم شیدای رویت گریه کردم امان از عشق ، آنهم در غریبی
چه روزا چه شعرايي واسه اسم قشنگ تو
تو دفتر خاطره ها مي گفتم و مي خوندمش
ولي افسوس كه ديگه اسمت قشنگي نداره
دل من لبريز غصه است ديگه جا واسه دورنگي نداره
يادته اسم تو واسم مثل اسم يه پري بود
روزي كه دور بوديم از هم پر لز دربدري بود
يادته تنگ غروبا ما دوتا مثل دو كفتر
توي صحرا و بيابون عاشقونه ميزديم پر
چه روزاي نازنيني چه شباي مهربوني
چه همه خاطره داشتيم توي روزاي جووني
شيشة مهر و وفا رو اون همه صلح و صفا رو
زدي آخر تو شكستي عهدمونو تو گسستي
تو جفا كردي و رفتي تو زدي آتيش به قلبم
چي بگم كه هر چي درده تو گذاشتي توي قلبم
ديگه اسمت واسه من صفا و مروه نميشه
خم ابروي كجت محراب و قبله نميشه
ای دوست من از دل کویر آمده ام